Evet, herkes Ankara’daki NATO Zirvesi’ni konuştuğuna göre hadi gelin biz madalyonun görünmeyen yüzüne, yani sinema cephesine bakalım.

Hafızalarımızı biraz tazeleyim

Yıl 1945

Sovyetler Birliği, II. Dünya Savaşı'nın son büyük taarruzlarından biri olan Berlin Muharebesi kapsamında Berlin'e giriyor. 

Bir sene daha geriye gidelim.

Yıl 1944

ABD, İkinci Dünya Savaşı’nın dumanı tüterken, Bretton Woods’ta 44 ülkeyi masaya oturttu ve doları dünyanın tek küresel dolaşım parası olarak kabul ettirdi. 

Bu, modern finansal imparatorluğun ilk resmi ilanıydı. Ancak bu ekonomik prangayı tahkim etmek için bir koruma kalkanı gerekiyordu; işte NATO bu ihtiyacın eseri olarak doğdu. 

Kitlelerin bu boyunduruğa gönüllü olarak rıza göstermesi nasıl sağlandı?

İşte burada da sahneye tüm dünyayı kültürel bir hegemonya altına almayı amaçlayan Hollywood girdi.

Keza Nazi Almanyası'nın kalbine, yani Berlin'e ilk giren ordu ABD değildi. Fakat biz Hollywood perdesinde, örneğin Fury gibi filmlerde Avrupa'yı faşizm barbarlığından kurtaran ABD tanklarını ve merhametli kurtarıcıları izledik. 

Beyazperdenin arkasındaki derin devlet

Animasyon dünyasının en ünlü isimlerinden biri: Walt Disney

Mickey Mouse, Pinokyo ile animasyonun altın çağını inşa eden bu medya patronu, perde arkasında başka bir kimliğe sahipti. Gizliliği kaldırılan FBI belgelerine göre Walt Disney, kendi çalışanlarını gözetlemek için FBI tarafından görevlendirilmişti. Şirket içindeki sendika çalışmalarını baltalamak için bilgi taşıyordu. 

Walt Disney FBI direktörü J. Edgar Hoover'ın bazı projelerinde yaratıcı fikirler sunmasına izin verdi. Masal devi aslında propaganda filmleri üretiyordu. 

Orta Çağ'ın "Cadı Avı" miti, 1940’lar ve 50’ler ABD'sinde biçim değiştirdi. Bu sefer avlananlar cadılar değil, "komünistlerdi." Bu modern avın en büyük muhbirlerinden biri, kendi işçilerini ihbar eden Walt Disney'di.

Sinema dünyasının en parlak ikonu: Marilyn Monroe

Amerikan rüyasının kültürel elçiliğini yapıyor, sistemin sadık bir simgesi olarak parlatılıyordu. Sonra bir fısıltı yayıldı: Monroe komünist çevrelerle temas kuruyordu.

Sistemin en büyük ikonu, bir anda "şüpheliye" dönüştü. Ve ne tesadüftür ki, ideolojik yönünü değiştirdiğine dair dedikoduların ayyuka çıktığı dönemde, arkasında onlarca soru işareti bırakan şüpheli bir ölümle hayata veda etti.

ABD’nin küresel hegemonya formülü: içerde cadı avıyla stüdyoları hizaya getir, dışarıda üye ülkelerin kılcal damarlarına sızıp SüperNATO ve Gladyo yapılarıyla sosyolojiyi dizayn et, perdede Amerikan tanklarıyla dünyayı kurtar.

Peki ya bugün?

Bugün NATO'nun miadınının dolup dolmadığı tartışılırken bu çöküşün izlerini de yine perdede görüyoruz. 

Artık Hollywood'da "kusursuz kahraman" miti satmıyor. Karşımızda dünyayı kurtaran Rambo'lar yerine hiç istemediği halde sivilleri öldürmek zorunda kalan ve ülkesinde döndüğünde 'Travma Sonrası Stres Bozukluğu' ile başa çıkmaya çalışan vicdan azabı dolu askerler var. 

Üstelik hikaye sadece cephede ya da perdede bitmiyor; başladığı yere, yani tam da en başa dönüyor. 1944'te Bretton Woods'ta kurulan ve dünyayı esir alan o meşhur dolar saltanatı artık sürdürülebilir değil. Finansal imparatorluk sallanırken, Washington’ın en büyük küresel rakip olarak gördüğü Çin, artık Hollywood’un kapısından içeri girdi bile.


Dün anti-komünist filmler çeksin diye devlet eliyle fonlanan stüdyolar, bugün birer birer Çin sermayesine devrediliyor. Çünkü propaganda, arkasında duracak inandırıcı bir hikâye kalmadığında çöker. "Amerikan Rüyası" illüzyonu çöktü. Bugün perdede dünyayı kurtaran kahramanlar değil, vicdan azabı çeken askerler varsa; o hikâye zaten bitmiş demektir.

Washington; yıllarca yok etmek için ordular kurduğu, FBI masalları ürettiği ve Gladyo ağlarıyla savaştığı gölgenin sermayesine teslim oluyor.

Haftaya görüşmek üzere.