Çocuklar, her zaman bir ebeveynin diğeri tarafından istismar edilmesiyle çevrelenirlerse, muhtemelen gergin kalırlar. Bu çocuklar, evlerinde bir dahaki sefere fiziksel veya sözlü saldırı olabileceği için nefeslerini tutacaklardır. Bu, sürekli bir kaygı durumu doğurabilir. Buna tanık olan okul öncesi çocuklar için, daha küçük çocukların alışkanlıklarına geri dönmek nadir değildir. Başparmak emme, yatak ıslatma, artan ağlama ve sızlanma, istismarın gözlemlenmesinden kaynaklanabilir. Okul çağındaki çocuklar anti-sosyal özellikler geliştirebilir ve tanık oldukları istismar karşısında suçluluk duygusuyla mücadele edebilirler. Bu çocuklar genellikle ebeveynlerinin uğraştığı istismarın suçunu üstlenir ve bu inanç, özgüvenlerini güçlü bir şekilde zedeleyebilir.

Aile içi şiddetin en yıkıcı etkilerinden biri, çevresinde yetişen çocuklarda travma sonrası stres bozukluğuna neden olmasıdır. Aile içi şiddet travması, fiziksel istismardan korunsa da, çocukların gelişen beyinlerinde tehlikeli değişikliklere neden olmak için yeterlidir. Bu değişiklikler kabuslara, uyku düzeninde değişikliklere, öfkeye, asabiyete, konsantrasyon güçlüğüne neden olabilir ve çocuklar bazen gözlemlenen travmatize edici istismarın yönlerini yeniden canlandırma yeteneğine sahip olabilir.

Akıl sağlığı sorunları, bir ebeveynin istismarına tanık olmanın yaygın bir sonucudur. Bununla birlikte, bu sonuçlar bazen fiziksel sağlıklarında belirgin olabilir. Okul çağındaki çocuklar, evdeki gergin duruma bağlı olarak izlenebilen baş ağrıları ve mide ağrıları bildirebilir. Bebeklerde, bir ebeveyn üzerinde sürekli istismar akışının ardından fiziksel yaralanma yaşama riski daha yüksektir.

Gençler aile içi istismara tanık olduklarında, duruma tepki olarak hareket etme eğilimindedirler. Kavga edebilir, okulu atlayabilir, riskli cinsel faaliyetlerde bulunabilir veya uyuşturucu ve alkolle uğraşabilirler. Bu gençlerin de kanunla başlarının derde girmesi çok olasıdır.

Pek çok durumda, istismarcı evlerde yaşayan çocukların da bu muameleye maruz kalması muhtemeldir. İstismarcı bir eş, çocuklarına fiziksel, sözlü ve duygusal olarak zarar vererek kolayca istismarcı bir ebeveyn veya koruyucu olabilir.

Mesafe ne kadar yardımcı olursa olsun, sadece aile içi şiddetten uzaklaşmak, tanık olmanın verdiği zararı geri almak için yeterli değildir. Bir ebeveynin istismara maruz kalmasını izleyerek büyüyen çocukların, yetişkinliğe kadar devam eden etkilerle başa çıkmaları muhtemeldir. Çocukların aile içi şiddete tanık olduktan sonra yaşadıkları uzun vadeli etkilerden bazıları aşağıda ele alınmaktadır.

Toksik, taciz edici bir ortamda büyüyen endişeli çocuk, depresif bir yetişkin olmak için büyüyebilir. Rutin olarak aile içi şiddete tanık olmanın travması, çocukları depresyon, üzüntü, konsantrasyon sorunları ve diğer depresyon belirtilerini yetişkinlikte geliştirme riskiyle karşı karşıya bırakır.

Kötüye kullanım davranışı tekrarlayıcı olabilse de, kötüye kullanımın her zaman döngüsel bir düzende gerçekleşmediğini unutmamak önemlidir. Aslında, şiddetin döngüler halinde gerçekleştiğini varsaymak, mağduru suçlamaya yol açabilir. Kötüye kullanım tahmin edilemez olabilir ve asla tamam değildir. Şiddete tanık olmanın acısını ve ıstırabını hissetmek, çocukların her zaman farklı bir yol izleyeceğini garanti etmez. Bazı durumlarda, istismara erken maruz kalma, çocukların yetişkinlikte aynı çizgide yürümesine zemin hazırlar. Bu durumlarda, erkek çocuklar babalarının da aynısını yaptığını gördükten sonra eşlerini fiziksel olarak taciz edebilirler. Aynı şekilde, aile içi şiddete tanık olan evlerdeki kadınların yetişkinliklerinde eşleri tarafından cinsel saldırıya uğrama olasılıkları daha yüksektir.

Aile içi şiddetin çocukların fiziksel, zihinsel ve sonraki yaşamları üzerinde kalıcı etkileri olabileceğini bilmek, onları istismardan uygun şekilde korumak önemlidir. Aşağıdakiler, bir çocuğu aile içi istismardan korumanın yollarıdır. Birinci Öncelik Çocuğun Güvenliğidir Bir çocuğun çıkarlarını ve iyiliğini korumanın en iyi yollarından biri, mağdurların istismar ortamından ayrılmaları için ihtiyaç duydukları desteği almalarıdır. Bu sayede çocuklar daha fazla şiddete maruz kalmaktan kurtulur ve daha sağlıklı yapılar içinde büyüme şansı verilir.

Romantik dinamikler hakkında çarpık bir bakış açısıyla, çocuklarla eşler arasındaki daha sağlıklı etkileşimler hakkında konuşmak, aile içi şiddete tanık olduktan sonra ortaya çıkan hasarı yönetmeye yardımcı olabilir. Çocuklara, arkadaşlıklardaki anlaşmazlıkları çözmenin sağlıklı yolları öğretilmelidir. Şiddetin neden ilişkilerde yeri olmadığını paylaşmaya özen göstererek, eşlerin birbirleriyle ilişki kurabilecekleri sağlıklı yolları öğrenmeleri önemlidir.

Hasarı yönetmenin ve bir aile içi şiddet döngüsünü önlemenin etkili bir yolu, çocuklara sağlıklı sınırlar öğretmektir. Çocuklara özerkliği öğretmek (kimsenin vücutlarına dokunma hakkına sahip olmadığı veya tam tersi) doğru yönde atılmış bir adımdır. Çocuklara ayrıca, başka biri onları herhangi bir şekilde rahatsız ediyorsa bunu her zaman güvenilir bir yetişkine söylemeleri öğretilmelidir. Aile içi şiddet, doğrudan ve dolaylı mağdurlar üzerinde kalıcı izler bırakma potansiyeline sahiptir. Aile içi şiddetten kaynaklanabilecek anksiyete ve depresyon gibi psikolojik zorluklarla birlikte, bir ruh sağlığı uzmanından uygun bakımın alınması, çocuklarda bu etkilerin yönetilmesine yardımcı olabilir. Terapi ayrıca toksik bir ortamda yaşamanın duygusal stresi ve travmasında gezinmeye de yardımcı olabilir.