Kibariye: Beğenmedikleri İçin Perde Arkasından Şarkı Söylettiler

Ünlü şarkıcı Kibariye, Exxen’de yayınlanan 'Katarsis' adlı programa katıldı. Gökhan Çınar’ın sorularını cevaplayan şarkıcı, hakkında bilinmeyenleri anlattı.

Annesi ile ilgili duygusal açıklamalar yapan şarkıcı, şu ifadeleri kullandı: ‘'Annem hep haklıydı, hep doğruyu söylerdi. Böyle bir fedakar anne olur mu! Annemin ayaklarını öperim. Her şeyin kopyası var ama anne ve babanın kopyası yok. Fakirdik ama huzurluyduk. Annem çok akıllı ve çok idareciydi’

‘Aç da olsanız kimseden bir şey istemeyin derdi. Anne kız ilişkisi çok yaşayamadık ama annem 80 yaşında ve hala diyor ki ne zaman arzu edersen senin yanındayım. Bir anne bu kadar iyi olamaz. Annemi çok seviyorum ve ona duygularımı çok belli etmiyorum. Anne olduktan sonra daha çok kıymetini bildim’

‘Olduğum gibi bir kadınım’ diyen Kibariye, rol yapmadığını vurgulayarak sözlerini şöyle sürdürdü: ‘Olduğum gibi bir kadınım. Gülüyorsam gerçekten gülüyorum. Bazıları gerçek zannetmiyor ve acaba bu kadın yalancı mı, sahte mi diyenler oluyor. Ben anamdan doğma, babamdan olma Makbule’nin kızıyım. Biz sekiz kardeşiz ve annem bizi çok güzel eğitmiş. Sahtekar değilim, kimsenin ekmeği ile büyümedim. Sırf gırtlağımla büyüdüm’

‘Hiç kimseden borç almadan sesimle aldım paramı. Sansasyonlarla gündeme gelmedim, gırtlağımla geldim. Her şeyimi gizli, saklı tuttum. 45 sene çok yalnız yaşadım. Bu süre zarfında ışıkları kapatıp stüdyoda şarkıyı söylerken içim ağlıyordu. O karanlıkta Allahtan güç alarak şarkılarımı okumaya çalıştım ve hiçbir zaman da kötü bir tepki almadım. Kimse zannetmesin ki Kibariye hep kahkaha atıyor, hep pozitif… Benim için hala kanıyor’

Kibariye, ‘Seda Sayan ile birlikte kaldığınız bodrum katındaki evin ilk kirasını hatırlıyor musunuz’ sorusunu da şöyle cevapladı: ‘Seda ile 35-40 sene yaşadık birlikte. Kiramız da o zamanın parası 150-200 lira civarındaydı. Ev eşyalıydı. Seda temizliği çok severdi, ben ise yemek yapardım. Öyle güzel anlaştık ki Seda ile! Seda başka türlü biri!’

Maddi imkanları iyi olmayan bir evde büyüyen şarkıcı, yaşadığı imkansızlıkları şöyle anlattı: ‘Hiç okula gitmedim. A harfi nasıl yapılır diye sorsanız zar zor belki yaparım. İmza atmayı bile Seda Sayan öğretti bana. Ama okumak çok isterdim. Aileme de hak veriyorum çünkü durumları müsait değildi. Fakirdik, ekmeği zor buluyorduk’

‘Küçükken belki ailemi anlamıyordum ve niye okutmadılar beni demiş olabilirim ama şimdi demiyorum. Yaş ilerledikçe, hayatı gördükçe ve hayattaki birçok şeyi yaşadığım için hayatı güzel okudum ben. Çok güzel okudum hem de! Kimsenin okuyamayacağı kadar. Yaralı, bereli… O hayattan ders aldığım için annemlere hak veriyorum ve kızmıyorum’

Kibariye, perdenin arkasından şarkı söylediği dönemin hatırlatması üzerine ise şunları söyledi: ‘Dediler ki kara kuru bir şey var. Ben Allah’ın insanı değil miyim, öcü müyüm ben. Ben neden perdenin arkasından okuyorum dedim. Kendi kendime delilik geldi. İnsanlar alkışlıyor ve göremiyorsun. Ben de kompleks yaptım. Hadi dedim kendime ve perdeyi açıp söyledim. Kupkuru bir kadın! Zapzayıf ama Allah’ın verdiği bir ses var’

‘İnsanlar beni öyle sevdiler ki İstanbul’a sanatçı getiriyorlar hiç kimseyi istemiyorlar Kibuş nerde diyorlar. Cengiz abi geliyordu Kibuş gelsin kaç para ise vereceğim diyordu ama babam göndermiyordu. Ama ben yine de ne yapıp edip gizli gizli çalışmaya kaçıyordum. Hem ekmek parası hem de hevesim vardı, şarkıcı olmak istiyordum. Elimde değil ki Allah böyle nasip etmiş. Seyircilerimde kaşı gözü değil ses önemli dediler. Son ne oldu Kibuş merdivenlerden hiç inmedi’

Kibariye, kariyerinin başlarında kendisine edilen hakaretler ile ilgili de şunları söyledi: ‘İlk çıktığım zaman çok yadırgandım. Çingene de dahil birçok şey dediler. O zaman çocuktum ve korkuyordum. Ürküyordum biri bir şey söylerse ne cevap verebilirim, neyle karşılaşabilirim diye. Büyüdüm ve 30 yaşında kendime geldim. Hakaretleri ve hor görmeleri geç anladım ama hepsinin de hakkından terbiyemle, onlara iyi davranarak, onları hoş tutarak, mikrofonlarla konuşarak insan insandır ayrım yapmayın hepimiz kardeşiz küçülen büyür diyerek geldim. İnsan insandır!’