Diyarbakır Olgunlaşma Enstitüsü'nde Teknoloji ve Geleneksel El İşçiliği Bir Araya Geliyor
Diyarbakır Olgunlaşma Enstitüsü, yapay zeka destekli modern nakış makineleri ile yaklaşık 60-65 yıllık manuel makineleri aynı atölyede buluşturuyor. Teknolojinin sağladığı hız ve kolaylığın yanı sıra, ustalar yılların alışkanlığı ile eski makinelerini de kullanmaya devam ediyor.
Ustaların Değişmeyen Tercihi: Eski Makineler
Yeni nesil makineler, üretim süreçlerini kolaylaştırmasına rağmen, ustaların duygusal bağ kurduğu eski makineler hala atölyede önemli bir yer tutuyor. Enstitüde çalışan ustalar, manuel makinelerin sağladığı işçilik hissinin ve emek yoğunluğunun farklı olduğunu belirtiyor.
Yılların Deneyimi: Leyla Kıran'ın Hikayesi
1998'de Olgunlaşma Enstitüsü'nden mezun olan Leyla Kıran, 60 yılı aşkın bir geçmişe sahip olan nakış makinesi üzerine şunları ifade etti: "O makine daha rahat. Bir tuşa basıyorsun, çalışıyor. Ama biz burada emek veriyoruz. Ellerimiz, ayaklarımız, gözlerimiz... Yani ben bunu tercih ederim."
Geleneği Yaşatmak: Kadriye Kasımoğlu'nun Görüşleri
2016 yılından bu yana enstitüde usta öğretici olarak görev yapan Kadriye Kasımoğlu, yeni makinelerin alışma evresinde olduklarını belirtiyor. "Bunlar kolay, ipleri takıyoruz, düğmesine basıyoruz. Ama manuel makineler, gerçekten çok emek isteyen makineler. Oradan çıkan ürünler de çok daha değerli." cümleleriyle eski makinelerin önemini vurguladı.
YAPAY ZEKA DESTEKLİ SON MODEL DİKİŞ MAKİNELERİYLE ÜRETİM YAPAN USTALAR, 60-65 YILLIK MANUEL MAKİNELERİ DE KULLANMAYA DEVAM EDİYOR. YILLARIN ALIŞKANLIĞI VE EL EMEĞİNİN HİSSİ, USTALARI ESKİ MAKİNELERDEN VAZGEÇİRMİYOR.